Handel ludźmi - przeciwdziałanie - Handel ludźmi - KPP Słubice

Handel ludźmi

Handel ludźmi - przeciwdziałanie

Lubuska Policja dotyka najważniejszych problemów związanych z bezpieczeństwem obywateli, a najwyższy poziom udzielanej pomocy mogą zapewnić przede wszystkim organizowane dla policjantów szkolenia i seminaria. Wypracowaniu profesjonalnego podejścia do realizacji działań profilaktycznych z zakresu przeciwdziałania handlowi ludźmi służyło seminarium szkoleniowe pt. „Handel ludźmi – przeciwdziałanie i zwalczanie”, które odbyło się 19 kwietnia 2007 r. na Długiem.

Seminarium skierowane było do specjalistów ds. nieletnich i prewencji kryminalnej komend powiatowych/miejskich Policji woj. lubuskiego oraz kierowników Policyjnych Izb Dziecka w Gorzowie Wlkp. i Zielonej Górze, a także funkcjonariuszy służb kryminalnych (40 policjantów).

Przedstawicielka Fundacji przeciwko Handlowi Kobietami „La Strada” przybliżyła uczestnikom skalę zjawiska handlu ludźmi. Zwrócono również uwagę na ważny aspekt przeciwdziałania w/w zjawisku jakim jest profilaktyka szczególnie wśród młodzieży szkół średnich.

Za wiedzą poszła również metodyka prowadzenia zajęć profilaktycznych wyłożona przez specjalistę Wojewódzkiego Ośrodka Metodycznego w Gorzowie Wlkp.

Eksperci Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji w Gorzowie Wlkp. zajęli się podczas swojego wykładu przede wszystkim problematyką handlu kobietami w celu seksualnej eksploatacji i programu ochrony świadka –ofiary handlu ludźmi w kontekście ścigania sprawców tej przestępczości.

Policjanci wiedzę zdobytą podczas seminarium, wykorzystają podczas działań

w ramach projektu profilaktycznego pn. „Przeciwdziałanie handlowi ludźmi”. Realizacje projektu zaplanowano na maj i czerwiec 2007 r. Policjanci wyposażeni w materiały informacyjno-edukacyjne (ulotki, plakaty) wezmą udział w spotkaniach z uczniami szkół średnich, podczas których przekażą porady i informacje o tym jak nie stać się ofiarą handlu ludźmi.

Zanim wybierzemy się za granicę do pracy PAMIĘTAJMY, aby:

- Dopełnić wszelkich formalności (sprawdź ważność swojego paszportu - jeśli wyjeżdżasz na jego podstawie i ewentualnych pozwoleń, zgromadź inne konieczne do podjęcia pracy dokumenty np.: zaświadczenia potwierdzające Twoje kwalifikacje zawodowe).

- Ubezpieczyć się (od następstw nieszczęśliwych wypadków i ewentualnych kosztów leczenia).

- Sprawdzić, czy pośrednik (firma pośrednicząca) oferujący Ci pracę działa legalnie, tzn. czy jest zarejestrowany w KRAZ (Krajowy Rejestr Agencji Zatrudnienia) i posiada odpowiedni certyfikat (od l listopada 2005 certyfikaty wydaje Urząd Marszałka Województwa).

- Upewnić się, że Twój pracodawcaistnieje!

- Dowiedzieć się o nim jak najwięcej - najlepiej od pośrednika. Poproś o adres, numer telefonu. Skontaktuj się z nim.

- Dowiedzieć się, na co możesz liczyć ze strony pośrednika w razie kłopotów w pracy (np. w sytuacji, kiedy praca jest inna niż oferowana lub masz problemy z pracodawcą). Poproś o zobowiązanie na piśmie.

- Dokładnie czytać wszystkie dokumenty, które pokazuje Ci pośrednik, zwłaszcza te, które masz podpisać. Jeśli czegoś nie rozumiesz - pytaj!

- Jeśli dajesz pośrednikowi pieniądze, zawsze domagaj się pokwitowania!

- Zrób kserokopię dokumentów, które ze sobą zabierasz (paszportu, dowodu osobistego, wiz, pozwolenia na pracę, umowy o pracę) i zostaw bliskim (osobom, którym ufasz). Dołącz do dokumentów aktualną fotografię.

- Zostaw też adres, pod którym będziesz przebywać za granicą, numer telefonu, imię i nazwisko pracodawcy oraz nazwiska i adresy osób, z którymi wyjeżdżasz (lepiej nie wyruszać w pojedynkę). Informuj bliskich o zmianach adresu i miejsca pracy.

- Ustal częstotliwość kontaktów telefonicznych z bliskimi (osobami, którym ufasz) np. raz w tygodniu o określonej porze. Ustal hasło, którym się posłużysz w przypadku ewentualnych kłopotów i niemożności powiedzenia tego wprost przez telefon: np. przekaż pozdrowienia dla kogoś, kto nie istnieje.

Zabierz ze sobą

1. Adres i numer telefonu najbliższego polskiego konsulatu w kraju, do którego jedziesz. W razie jakichkolwiek kłopotów tam otrzymasz pomoc.

2. Słownik lub rozmówki - jeśli nie jesteś pewna, czy dasz sobie radę z miejscowym językiem.

3. Numer telefonu Poland direct z kraju, do którego jedziesz. Za minimalną opłatą lub za darmo będziesz mogła zatelefonować do Polski – tylko na numer telefonu stacjonarnego – nie komórki - o ile osoba, do której dzwonisz zgodzi się zapłacić za rozmowę. Telefonistka, która połączy rozmowę mówi po polsku.

4. Numer telefonu organizacji pomagającej kobietom, migrantom czy osobom poszkodowanym w wyniku przestępstwa. Zwykle w takiej organizacji można uzyskać poradę i pomoc.

5. Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego, która jest potwierdzeniem ubezpieczenia w Narodowym Funduszu Zdrowia i jest uznawana w krajach Unii Europejskiej. Jeśli podczas pobytu za granicą zachorujesz NFZ pokryje koszty leczenia. Jednak nie wszystkie! Przed wyjazdem upewnij się, jakiego rodzaju koszty leczenia za granicą mogą być pokryte przez NFZ.

6. Telefon komórkowy z aktywnym roamingiem.

7. Pieniądze (może to być także karta kredytowa lub czeki). Zapas na „czarną godzinę", aby miała za co wrócić do Polski.

Pamiętaj Za granicą

- Nikt więc, nie ma prawa więzić Cię, przetrzymywać ani zmuszać do czegokolwiek - także do pracy!

- Masz prawo do obrony swoich praw!

- Jeśli trafiłaś na policję - czy to jako poszkodowana czy jako podejrzana, masz prawo do tłumacza - domagaj się tego.

PORADY OPRACOWANE PRZEZ MINISTERSTWO SPRAW WEWNĘTRZNYCH i ADMINISTRACJI

Linki do stron internetowych

www.warszawa.caritas.pl

www.lastrada.free.ngo.pl